-देबेन्द्र भट्टराई
“ए दीपबाबु ,त्यो छ नि तिम्रो एउटा गीत- भन्थिन् मेरी…भन्ने । हो, त्यो सुनौंन है…”यो नसोचेको फर्माइस आउनासाथै किसुनजी नजिकै बसेका गायक दीप श्रेष्ठ सुरुमा आश्चर्यमा परे, अनि छिनभरमैं सामुको हारमुनियममा औंला चलाउन थालिहाले । घरि नेता किसुनजीको अनुहार नियाल्दै ,घरि आफ्नै ध्याउन्नमा दीप गाउन थाले-”
भन्थिन् मेरी उनी
मेरो पाइला नटेकिदिनु
कुल्चिसकेकी छु काँडालाई
फूल भनेर…”
यो सम्झना झण्डै साढे तीन बर्ष अघिको हो । नेता कृष्णप्रसाद भट्टराई त्यसबेला भैंसेपाटीमैं शरतिसंह भण्डारी निवासमा बसोबास गर्थे, बाँडेगाउँ सरेका थिएनन् । उनै नेता किसुनजीको आग्रहमा एउटा मध्यान्हमा गायक दीप श्रेष्ठ भैंसेपाटी निवास पुगेका थिए, साथमा गायिका श्रीमती सोफिया गुरुङ लिएर ।
सबैले चिन्ने र सधैं भनिने “सन्तनेता”को गीत-संगीत अभिरुची के होला, दीपलाई केही पत्तो थिएन । कुनै भजन वा रागरागिनी होला कि भन्ने अनुमानसम्म थियो । तर कुरो अर्कै निस्कियो । “तपाईलाई जे मन पर्छ, त्यही गाउनुस् न दीपबाबु,सफा र सुकिलो बनेर हँसिलो मुद्रामा सामु बसेका किसुनजी भनिरहेका थिए । “तर होइन दाइको एउटा फर्माइस पाउँ नु भनेर दीपले आग्रह गरेपछि किसुनजीले परम्परागत होइन ,आधुनिक स्वादको भजन फर्माइस गरेका रहेछन्- भन्थिन् मेरी उनी…।
यो संयोग जुर्नुमा पनि एउटा कारण रहेछ । किसुनजीकी सहयोगी अमिता कपाली र दीप श्रीमती सोफिया दुबै साइभक्त रहेछन् । उनीहरु कहिले कालिकास्थान र कहिले नारायणचौरमा भजन गाउन भेटिने रहेछन् । यही साइ-नातामा अर्की भजन गायिका सुधा दिक्षीत पनि जोडिएकी रछिन् । यो संगतका बारे अमिताले सुनाएपछि किसुनजीबाट अनुरोध आएको रहेछ-”लौ न त तिनीहरुको पनि गीत सुनौं न त…।”
“दाइलाई के सुनाउने, के गर्ने, के भन्ने केही थाहा थिएन । धन्य, अमिता बहिनीले आफू साइभजन अभ्यास गर्न घरमा एउटा कामचलाउ हारमुनियम राखेकी रहिछन् । त्यसैका भरमा गीत सुनाउने आँट गरेको थिएँ”,दीप सम्झँदै थिए ।
किसुनजीका मुखबाट “भन्थिन् मेरी उनी”को फर्माइस सुन्नासाथ दीप सुरुमा अचम्मित बनेका रहेछन् । झापाली गीतकार शिवशंकर थापाले लेखेको यो प्रेमगीत पहिलोपटक २०३० सालतिर गाइएको रहेछ राजा बीरेन्द्रको धनकुटामा शिविर चलेका बेला । गीतकार थापाले आफ्नै जीवनसँग जोडिएको प्रेमकहानीमा आधारित रहेर कलेजमा छँदै लेखेको गीत यतिका बर्षपछि उमेरमा ८० नाघेका सन्तनेताका लागि गाउनु आफैंमा अनौठो थियो ।
“गीत गाइरहेका बेला उहाँ घरी मसँग आँखा जुधाउनुहुन्थ्यो ,बेलाबेला सहयोगी अमितातिर पनि पुलुक्क हेर्नुहुन्थ्यो,”दीप आफ्नो अन्तरंग क्षण सुनाउँदै थिए । एउटा गीत सकिएपछि अर्कोका लागि पनि फर्माइस माग्ने कुरै थिएन । दीपले पनि नेता किसुनजीका चिनजानी अर्थशाश्त्री गीतकार डा.विश्वम्भर प्याकुरर्यालको कुरा निकालेछन् । “बिश्वम्भर हजूरको धेरै चर्चा गरिरहनुहुन्छ ,तारिफ गरिरहनुहुन्छ । उहाँको एउटा गीत सुनाउँ है…”,दीपले पृष्ठभूमीमा भनेका रहेछन् । गीत सुरु गर्नुअघि उनले स्याथीका शब्दहरु सस्वर सुनाएछन्-
“विश्वास गर
तिमीसँग पनि एकान्तमा
बस्ने धोको छ
हामी दुबैले एकअर्काको
अझ धेरै कुरा सोध्नु छ…”
“सुन त सुन दीपले के गाउँदैछुगीत गाउन थाल्नै लाग्दा किसुनजीले सहयोगी अमितातिर हेर्दै ठट्यौलो बनेर भनेका रहेछन् । “ए बिश्वम्भरले लेखेको हो राम्रो लेखेछ उसले”किसुनजीको प्रतिकि्रया थियो । बिश्वम्भरको यो गीत २०३९ सालतिर रेडियो नेपालमा रेकर्ड भैसकेको छ ।अरुभन्दा पनि सबैले भन्ने एउटा “सन्तनेता”को गीत-संगीतप्रतिको अभिरुची पनि सन्त खालकै रहेछ भन्ने दीपलाई लागिरहेको थियो । “सन्तनेताको गीत-संगीतप्रति शान्त स्वाद,दीप टिप्पणी गर्दै थिए । ”उता बनारस छँदा खुबै गीतसंगीत सुनिन्थ्यो, मुजुरा नाच हेर्न पनि गैरहन्थें,”फुस्रदमा किसुनजी भनिरहेका हुन्थे-”गीतमा रमाउनु खुबै मज्जा आउँछ तर हिजोआजका गीत भने सुनेको छुइँन । यो राजनीतिमा चैं बुझ्नुभो दीपबाबु- फुस्रदै मिल्दैन, माहोल पनि भेटिन्न ।”
दीपका अनुसार किसुनजीमा अरु गीत पनि सुन्ने मुड थियो । तर धेरैबेरसम्म एकैठाउँमा बस्ने अथवा एकाग्र बन्ने बानी कम रहेछ उमेर र स्वास्थ्यको “केयरिङुका कारण पनि गीतको सेसन टुङ्गयाउनुपर्ने भएको थियो ।
गीतसंगीतको एकसरो माहोल टुङ्गिएपछि “आज त मैंले वाइन खान पाउँछु होला नि” भन्दै किसुनजीले अमितातिर फर्केर अनुमती चाहेछन् । सन्तनेताको सम्मान र खुशीका लागि त्यहाँ उपस्थित दीप ,सोफिया, सुधा, अमितासहितले किसुनजीसँग वाइन-ग्लास ठोकाउँदै “चियस्रु गरेका रहेछन् । अर्को एक ग्लास वाइन थप्ने इच्छा देखाएपनि सन्तनेतालाई त्यसो हुन दिइनछन् अमिताले । ”ल अब दीपबाबुसँग म यहीं खाना खान्छु ,तिमीहरुभित्र जाओ” भन्दै आफ्नै कक्षमा किसुनजीले सादगी स्वादको लन्चमा दीपलाई आमन्त्रण गरेका रहेछन् । त्यसबेला सहयोगी अमिताले किसुनजीको स्वास्थ्य र स्वादअनुसार तौलेर ,अड्कलेर खाना ख्वाएको क्षण दीप अहिले पनि सम्झिरहेका छन् ।
सन्तनेतासँगको त्यो एकदिन एकदिनभित्रको पनि अढाइ घण्टालाई दीप अहिले “ऐतिहासिक क्षण”का रुपमा सम्झिरहेका छन् । जम्मा दुइवटा गीत सुनाउन पाएपनि शान्त-बिचारका गीतहरुप्रति ती नेताको स्वाद र इच्छा उनी सम्झिरहेका छन् । त्यसपछि एकपटक ओशो तपोबनमा किसुनजीसँग देखभेट भएपनि कुराकानी हुन पाएको रहेनछ । अन्तिम पटक भने दीप तीन साताअघि नर्भिक अस्पतालमा भेट्न गएका रहेछन् तर मौका मिलेनछ । “तर यत्ति हो किसुन दाइ आफैंमा एक सन्त र शान्त व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो”दीप-सोफिया दम्पत्तिले बुझेको निचोड थियो-”उहाँ कतै एकान्तमा चुपचापै बसेपनि अझै बाँचिदिए हुन्थ्यो भन्ने लागिरहेको थियो ।”
