-दिनेश रेग्मी

“बाटो विराउनु भो र ? विजुली घरबाट छिर्नुस्” भनेर सहकर्मी देवेन्द्र भट्टराईलाई मोवाईलबाटै छत्रबहादुरले गाईड गर्दै थिए । हामी जमेलिया बजारबाट पश्चिम तिर जाँदै थियौं । बाटो पत्ता लागेको थिएन । जती हेरे पनि विजुली घर देखिएन । बरु विजुलीका हाईटेन्सन लाईन मात्रै खुवै देखिन्थे । एउटा सानो घरजस्तो देखियो । यही हुनुपर्छ भन्दै हामी भित्र छिर् यौं । “हो हो” त्यहीबाट आउनुस् फोनमै छत्रले भने । हामी मरुभुमीको गतिले अनुभव लिदैं भित्र छिर्यौ र छत्रको आवासीय खेमा पुग्यौं ।

मरुभुमीको बिचमा टेन्ट हाउस रहेछ । मलाई त टुरिष्ट क्याम्प जस्तो लाग्यो- कुनै मैदानी भागमा । बास्तवमा बसाई त खुवै आनन्द । नजिकै भेडा- बाख्राका बथान । कुखुरा उत्तिकै । एउटा गधा पनि रै’छ-यातायातको लागि । अली पर ऊटहरु थिए । हामी उनको टेण्ट निर्मित क्याम्पमा बस्यौं । बिजुली थिएन । तर यतीबेला कुनै समस्या छैन गर्मीको । झन् टेण्टकै झ्याल ढोका काफी थिए- सितलको लागि । गर्मीमा पनि चिसो कै आशा तिनै दुला रहेछन् ।

“रेडियो रैछ । के के सुन्नुहुन्छ ? सोधें । उनले भने- “म बीबीसी सुन्छु । नेपाली हिन्दी र उर्दु वीवीसी । साझा सवाल खुबै मन पर्छ । तपाई बोलेको पनि सुन्छु । विहीवार बोल्नुहुन्छ नी “उनले प्रश्नमिश्रित स्वरमा भने ।” नेपालका समाचार कत्तिको सुन्नुहुन्छ पत्रपत्रिका कत्तिको हेर्नुहुन्छ सोधें । “नेपालमा सुन्ने लायकको के छ र खाली नराम्रै नराम्रो । राम्रो भन्ने केही छैन । के सुन्ने के पढ्ने त्यस्तो खबरु उनले नेपालको अबस्था एकै शासमा खोले ।

–

मेरो हृदयभरीको प्रेम ,अनि मन भित्रका शब्दहरु, सदाबाहार सम्झना स्वरुप केवल तिम्रो नाममा । मानसपटलमा तिम्रो याद, सुमधुर आवाज अनि तिम्रो स्मृतिहरु सल्बलाई रहन्छ । कता-कता चिसो हावाले स्पस्र गर्दा पनि तिमी यहि मेरो साथमा भएको आभास हुन्छ । फेरी कल्पनामा तिमीलाई महसुस गर्छु । तर यर्थाथता अर्कै भईदिन्छ । आखा खोल्दा सबै बिलिन भएर जान्छ, खुला आँखा ले दिउसै सपना पो देख्न पुगेछु, तिम्रो यादमा हराउदा हराउदै ।मेरो जिन्दगीमा तिम्रो आगमन नै मेरो खुसीको महत्वपूर्ण पल बन्यो ।

जिन्दगीका केही पल मिठा हुन्छ भन्ने पनि आभास गरायो तिमीले । मेरो हृदयमा तिमीलाई सझाउने भाग्य त मेरो रहेनछ नै तर मेरो कुनै गुनासो हुने छैन । छोटो तिम्रो साथमा बिताएका मिठा पलहरुलाई आगामि बसन्तको पथपर्दशक बनाएर जिन्दगीको यात्रा बितेती गर्ने निर्णय गरेको छु ।
एक्लै हास्छु ,एक्लै रुन्छु । कल्पनामा तिमीसंग कुरा गरि रहेको हुन्छ । तिमी नै तिमी छाइरहन्छौ हरपल हरक्षण मेरो हृदयमा । हरेक पल तिमी संग विताएका यादहरुले तिमीसंग नै भएको आभास गर्छु । तिमीले दिएको मायाको अमिट छाप मेरो हृदयमा सजाएर राखेको छु । तिमी जहाँ छौ खुशी र सुखी रहु भन्दै बिदा हुन्छु ।

-स्प्राही

दोहा-कतार

“ए दीपबाबु ,त्यो छ नि तिम्रो एउटा गीत- भन्थिन् मेरी…भन्ने । हो, त्यो सुनौंन है…”यो नसोचेको फर्माइस आउनासाथै किसुनजी नजिकै बसेका गायक दीप श्रेष्ठ सुरुमा आश्चर्यमा परे, अनि छिनभरमैं सामुको हारमुनियममा औंला चलाउन थालिहाले । घरि नेता किसुनजीको अनुहार नियाल्दै ,घरि आफ्नै ध्याउन्नमा दीप गाउन थाले-”

भन्थिन् मेरी उनी

मेरो पाइला नटेकिदिनु

कुल्चिसकेकी छु काँडालाई

फूल भनेर…”

यो सम्झना झण्डै साढे तीन बर्ष अघिको हो । नेता कृष्णप्रसाद भट्टराई त्यसबेला भैंसेपाटीमैं शरतिसंह भण्डारी निवासमा बसोबास गर्थे, बाँडेगाउँ सरेका थिएनन् । उनै नेता किसुनजीको आग्रहमा एउटा मध्यान्हमा गायक दीप श्रेष्ठ भैंसेपाटी निवास पुगेका थिए, साथमा गायिका श्रीमती सोफिया गुरुङ लिएर ।

सबैले चिन्ने र सधैं भनिने “सन्तनेता”को गीत-संगीत अभिरुची के होला, दीपलाई केही पत्तो थिएन । कुनै भजन वा रागरागिनी होला कि भन्ने अनुमानसम्म थियो । तर कुरो अर्कै निस्कियो । “तपाईलाई जे मन पर्छ, त्यही गाउनुस् न दीपबाबु,सफा र सुकिलो बनेर हँसिलो मुद्रामा सामु बसेका किसुनजी भनिरहेका थिए । “तर होइन दाइको एउटा फर्माइस पाउँ नु भनेर दीपले आग्रह गरेपछि किसुनजीले परम्परागत होइन ,आधुनिक स्वादको भजन फर्माइस गरेका रहेछन्- भन्थिन् मेरी उनी…।

यो संयोग जुर्नुमा पनि एउटा कारण रहेछ । किसुनजीकी सहयोगी अमिता कपाली र दीप श्रीमती सोफिया दुबै साइभक्त रहेछन् । उनीहरु कहिले कालिकास्थान र कहिले नारायणचौरमा भजन गाउन भेटिने रहेछन् । यही साइ-नातामा अर्की भजन गायिका सुधा दिक्षीत पनि जोडिएकी रछिन् । यो संगतका बारे अमिताले सुनाएपछि किसुनजीबाट अनुरोध आएको रहेछ-”लौ न त तिनीहरुको पनि गीत सुनौं न त…।”

“दाइलाई के सुनाउने, के गर्ने, के भन्ने केही थाहा थिएन । धन्य, अमिता बहिनीले आफू साइभजन अभ्यास गर्न घरमा एउटा कामचलाउ हारमुनियम राखेकी रहिछन् । त्यसैका भरमा गीत सुनाउने आँट गरेको थिएँ”,दीप सम्झँदै थिए ।

किसुनजीका मुखबाट “भन्थिन् मेरी उनी”को फर्माइस सुन्नासाथ दीप सुरुमा अचम्मित बनेका रहेछन् । झापाली गीतकार शिवशंकर थापाले लेखेको यो प्रेमगीत पहिलोपटक २०३० सालतिर गाइएको रहेछ राजा बीरेन्द्रको धनकुटामा शिविर चलेका बेला । गीतकार थापाले आफ्नै जीवनसँग जोडिएको प्रेमकहानीमा आधारित रहेर कलेजमा छँदै लेखेको गीत यतिका बर्षपछि उमेरमा ८० नाघेका सन्तनेताका लागि गाउनु आफैंमा अनौठो थियो ।

“गीत गाइरहेका बेला उहाँ घरी मसँग आँखा जुधाउनुहुन्थ्यो ,बेलाबेला सहयोगी अमितातिर पनि पुलुक्क हेर्नुहुन्थ्यो,”दीप आफ्नो अन्तरंग क्षण सुनाउँदै थिए । एउटा गीत सकिएपछि अर्कोका लागि पनि फर्माइस माग्ने कुरै थिएन । दीपले पनि नेता किसुनजीका चिनजानी अर्थशाश्त्री गीतकार डा.विश्वम्भर प्याकुरर्यालको कुरा निकालेछन् । “बिश्वम्भर हजूरको धेरै चर्चा गरिरहनुहुन्छ ,तारिफ गरिरहनुहुन्छ । उहाँको एउटा गीत सुनाउँ है…”,दीपले पृष्ठभूमीमा भनेका रहेछन् । गीत सुरु गर्नुअघि उनले स्याथीका शब्दहरु सस्वर सुनाएछन्-

“विश्वास गर

तिमीसँग पनि एकान्तमा

बस्ने धोको छ

हामी दुबैले एकअर्काको

अझ धेरै कुरा सोध्नु छ…”

“सुन त सुन दीपले के गाउँदैछुगीत गाउन थाल्नै लाग्दा किसुनजीले सहयोगी अमितातिर हेर्दै ठट्यौलो बनेर भनेका रहेछन् । “ए बिश्वम्भरले लेखेको हो राम्रो लेखेछ उसले”किसुनजीको प्रतिकि्रया थियो । बिश्वम्भरको यो गीत २०३९ सालतिर रेडियो नेपालमा रेकर्ड भैसकेको छ ।अरुभन्दा पनि सबैले भन्ने एउटा “सन्तनेता”को गीत-संगीतप्रतिको अभिरुची पनि सन्त खालकै रहेछ भन्ने दीपलाई लागिरहेको थियो । “सन्तनेताको गीत-संगीतप्रति शान्त स्वाद,दीप टिप्पणी गर्दै थिए । ”उता बनारस छँदा खुबै गीतसंगीत सुनिन्थ्यो, मुजुरा नाच हेर्न पनि गैरहन्थें,”फुस्रदमा किसुनजी भनिरहेका हुन्थे-”गीतमा रमाउनु खुबै मज्जा आउँछ तर हिजोआजका गीत भने सुनेको छुइँन । यो राजनीतिमा चैं बुझ्नुभो दीपबाबु- फुस्रदै मिल्दैन, माहोल पनि भेटिन्न ।”

दीपका अनुसार किसुनजीमा अरु गीत पनि सुन्ने मुड थियो । तर धेरैबेरसम्म एकैठाउँमा बस्ने अथवा एकाग्र बन्ने बानी कम रहेछ उमेर र स्वास्थ्यको “केयरिङुका कारण पनि गीतको सेसन टुङ्गयाउनुपर्ने भएको थियो ।

गीतसंगीतको एकसरो माहोल टुङ्गिएपछि “आज त मैंले वाइन खान पाउँछु होला नि” भन्दै किसुनजीले अमितातिर फर्केर अनुमती चाहेछन् । सन्तनेताको सम्मान र खुशीका लागि त्यहाँ उपस्थित दीप ,सोफिया, सुधा, अमितासहितले किसुनजीसँग वाइन-ग्लास ठोकाउँदै “चियस्रु गरेका रहेछन् । अर्को एक ग्लास वाइन थप्ने इच्छा देखाएपनि सन्तनेतालाई त्यसो हुन दिइनछन् अमिताले । ”ल अब दीपबाबुसँग म यहीं खाना खान्छु ,तिमीहरुभित्र जाओ” भन्दै आफ्नै कक्षमा किसुनजीले सादगी स्वादको लन्चमा दीपलाई आमन्त्रण गरेका रहेछन् । त्यसबेला सहयोगी अमिताले किसुनजीको स्वास्थ्य र स्वादअनुसार तौलेर ,अड्कलेर खाना ख्वाएको क्षण दीप अहिले पनि सम्झिरहेका छन् ।

सन्तनेतासँगको त्यो एकदिन एकदिनभित्रको पनि अढाइ घण्टालाई दीप अहिले “ऐतिहासिक क्षण”का रुपमा सम्झिरहेका छन् । जम्मा दुइवटा गीत सुनाउन पाएपनि शान्त-बिचारका गीतहरुप्रति ती नेताको स्वाद र इच्छा उनी सम्झिरहेका छन् । त्यसपछि एकपटक ओशो तपोबनमा किसुनजीसँग देखभेट भएपनि कुराकानी हुन पाएको रहेनछ । अन्तिम पटक भने दीप तीन साताअघि नर्भिक अस्पतालमा भेट्न गएका रहेछन् तर मौका मिलेनछ । “तर यत्ति हो किसुन दाइ आफैंमा एक सन्त र शान्त व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो”दीप-सोफिया दम्पत्तिले बुझेको निचोड थियो-”उहाँ कतै एकान्तमा चुपचापै बसेपनि अझै बाँचिदिए हुन्थ्यो भन्ने लागिरहेको थियो ।”

• के योजना लिएर जाँदै हुनुहुन्छ ?

१२ बर्षको अन्तरालमा यहाँ आएर धेरै कुराहरु सिक्ने अबसर पाँए । त्यहि सिपलाई नेपालमै गएर सदुपयोग गर्ने हेतुले जाँदै छु । एउटा ब्याबसाय गर्ने योजनाका साथ नेपाल जादै छु । यहाँ जतिकै नेपालमा खट्ने हो भने त नेपालमै अबसरहरु छन ।
यो अबधिमा नेपालीहरुको अबस्था कस्तो देख्नु भयो त
नेपालीहरुको अबस्था केहि हद सम्म राम्रो भएपनि कतिपय नेपालीहरु ठग दलालहरुको सिकार बन्न पुगे न्युन तलबसुबिधाले गर्दा नेपालबाट आउँदागरेको लगानी समेत उठाउन नसक्दै तथा म्यानपाबरको कारणले नेपालीहरु नेपाली दुताबासको शरणलिनु पर्ने अबस्था यथाबत छ ।

• यो अबस्थालाई रोक्न के गर्नु पर्ला ?

समबन्धित निकायले म्यानपावर कम्पनीहरु सँग समन्वय गरेर एउटा दक्षकामदारहरुलाई आर्कषक तलब सुबिधामा नेपालीहरुलाइ भित्रयाउन सकेको खण्डमा राम्रो हुने थियो । ठगि गर्ने म्यानपाबरहरुलाई श्रम मन्त्रालयले उचित छानबिन गरी दोषिलाइ नेपालमै कारबाहि गर्न सकेको खण्डमा यो समस्या कम्ती हुने थियो ।

• तपाइ त संघ संस्थामा आबद्ध मान्छे कस्तो पाउनु भयो संस्थाहरुको माहोल ?

संघ संस्थाहरुको माहोल अहिले सम्मको परिबेशमा ठिकै चलेको छ । बिदेशमा रहेर पनि आफ्नो जिल्ला गाउको नाउमा संस्थाहरु स्थापना गरेर केहि हद सम्म भएपनि आफनो गाउँ ठाउँमा बिकास निर्माणको लागी सहयोग गरिरहेका छन यो अत्यन्तै राम्रो हो । जे जस्तो भएपनि एक आपसमा फुटेर हैन जुटेर लाग्नु पर्छ ।

• १२ बर्षे अबधिमा तपाईले देख्नु भएको परिबर्तन ?

जतिबेला कतारमा काम गर्न भनेर म आएको थिए त्यति बेला कतारमा १-२ बटा भन्दा अग्ला भबनहरु थिएन ।सडक बिस्तार आजको जस्तो थिएन १२ बर्षको यस अबधिमा कतारले काया पलट गरेको छ ।यदि सच्चा देश भक्ति नेताहरु सरकारमा हुनेहो भने देश बिकाश गर्नु सायद कुनै ठुलो कुरा हैन छोटो समयमा कतिको बिकाश गर्न सकिन्छ भन्ने पाठ कतार बाट लिन सकिन्छ ।

• यहाँ आएर के पाउनुभयो अनि के गुमाउनु भयो ?

परिवार बाट टाढा भएपनि उनिहरुलाई भौतिक सुख सुबिधा दिन पाएको छु । हरकोहि ब्यक्ति आफ्नो एउटा सुन्दर सपना सजाएर बिदेशकोलागी जन्म भुमि छाडछ त्यतिबेला देखीनै आफनो परिबारको माया माता र नजिकपन केहि समयकोलागी गुमाएक अनुभुति गरें । बिदेशमा आएर केपाए र के गुमाए भन्दा पनि बिदेशले एउटा गतिलो पाठ सिकाएको छ ।

• कतारबासी नेपालीहरुलाई के भन्न चहानु हुन्छ ?

बिदेशमा सिकेको सिपलाई स्वदेसमा गएर पनि सदुपयोग गरि आफ्नौ भुमीमा नै कुनै नौलो आयाम थप्न प्रोत्साहित गरौं । १२ बर्षे कतार बसाइमा रहदा सामाजिक कार्यमा लाग्न हमेसा प्रोत्साहन गर्ने र हर कदममा साथदिने मेरा सहकर्मी साथीहरु नेपाली नियोग अनि कतारमा स्थापित बिभीन्न संघ संस्थाका साथीहरुले पुर् याउनुभएको उच्चमुल्यांकनको कदर गर्दै तपाइहरुको आगामी दिनहरु र कतार बसाई सुखमय बितोस । कतार बसाइका क्रममा सामाजीक कार्यमा कार्यरत भएको बेलामा जान अन्जानमा कुनै गल्ती एबं त्रुटि भएमा क्षमा गरिदनिुहुनेछ भन्नेमा बिश्वासका साथ अलबिदा कतार भन्न चाहन्छु ।

प्रश्तुतिः महेश्वर नेपाल

कान्तिपुर प्रवास साप्ताहिकमा १० मार्चमा प्रकाशित

कतारमा कि्रयर्टस ब्याण्ड

दोहा- कतारमा नेपाली समुदायले अर्को एउटा साँगितीक समुह गठन गरेका छन । कि्रयटस्र ब्याड नाम दिइएको उक्त समुहले पहिलो प्रस्तुतीको रुपमा डम्बर नेपाली लाइभ साँझ २०११ न्ाामक कार्यक्रम समेत संम्पन्न गर्यो । ब्याण्ड स्थापनाका लागी समुहले नेपालबाट गायक डम्बर नेपाली तथा नायीका युना उप्रेती साथै कान्छि निर्मात्री  कृषा चौलागाईलाइ कतार झिकाएका थिए । उक्त ब्याण्डको भोकलिष्ट- किशोर घले गुरुङ र विकाश क्षेत्री, बेस गितारिष्ट-अजय कार्की, रिदम गिटारिष्ट- राजेश नेपाली, लिड गिटारिष्ट-सुवास गुरुङ, हिमाल घले, ड्रम-अनिल गुरुङ र भाइलेनमा-राजेश राई छन । ब्याण्ड म्यानेजर -बलहरी राना सल्लाहकारहरु निराजन भण्डारी,तेजेन्द्र महत र डिए.एन.मगर तथा ब्याण्डका सदस्यहरु शैलेन्द्र कठायत,विजय गुरुङ,राजेश सुवेदी,स्याम थापासनी के.सी छन ।

-नारायण खडका

 

अष्ट्रेलियाको पत्रिकाले खगेन्द्र थापामगर सम्बन्धमा गरेको कभरेज ।

सिड्नी (अष्ट्रेलिया), फाल्गुन २४ – ‘तपाईलाई नेपालमा जन्मिएको र विश्वकै सबैभन्दा होचो भएको भन्दा केही दु:ख लाग्दैन ?’ अष्ट्रेलियाको प्रतिष्ठित च्यानल सेभेनको बिहानी कार्यक्रम सनराइजकी कार्यक्रम प्रस्तोताले उनलाई प्रश्न सोध्दाउनले गर्वका साथभने, ‘म आफु होचो भएको त कुनै गुनासो छैन तर नेपालमा जन्मिन पाएकोमा म जति गौरवान्वित कोही छैन् ।’

विश्वकै होचो ब्यक्तिको रुपमा नाम कमाएका नेपाली युवा खगेन्द्र थापामगरले अष्ट्रेलियामा आएर नेपालको नाम उच्च मात्र बनाएनन् उनले नेपाल पर्यटकीय र शान्त देश भएको सन्देश समेत बिश्वलाई दिएका छन् ।

अष्ट्रेलियाको एक निजी पोखरा समाज नामक सँस्थाले आयोजना गरेको कार्यक्रम सहभागी हुन आएका थापामगरले सोचेजति इज्जत त पाए नै तर त्यो भन्दा बढी यहाँका सञ्चार माध्यमले उनलाई प्राथमिकता दिएपछि उनको उचाईसँगै नेपालको नाम पनि अगाडि आएको छ । उनको बारेमा मंगलबा। प्रकाशित यहाँका प्रतिष्ठित समाचारपत्र मात्र नभएर टेलिभिजनहरुले समेत प्राथमिकताका साथ समाचार प्रशारण गरिरहेका छन् ।

यहाँको राष्ट्रिय टेलिभिजनको च्यानल सेभेनको ‘सनराईज’ कार्यक्रममा उनको करिब ४ मिनेटको भिडियो फुटेज मात्र हैन टेलिग्राफलगायतका पत्रिकाले समेत उच्च प्राथमिकताका साथ समाचार प्रकाशन गरेका छन् ।

विश्वका होचा ब्यक्तिका रुपमा गिनिज बुकमा नाम लेखाउन सफल भएपछि पहिलोपल्ट अष्ट्रेलिया आएका उनलाई यहाँ भब्य सम्मान गरिएको छ । उनले त्यो सम्मानको भरपुर सदुपयोग गरेका छन् । उनले नेपाल र नेपालीको बारे खुलेर कुरा मात्र गरेनन् की बुद्ध नेपालमा जन्मिएको सन्देश दिन पनि भ्याए । टेलिभिजनसँग कुरा गर्दै उनले भने, ‘हामी शान्त र शितल देश मात्र नभएर बुद्ध जन्मिएको देश पनि हौं ।’

यहाँ बसोबास गरिरहेका नेपालीहरुका अनुसार अष्ट्रेलियाको सञ्चारमाध्यममा कुनै नेपालीले अहिलेसम्म पाएको राम्रो कभरेज विश्वका सबैभन्दा होचाब्यक्ति नेपाली युवा थापामगरको नै हो । यहाँ बिगत २ दशकदेखि बसोबास गर्दै आएका रमेश अधिकारीका अनुसार नेपालीलाई अहिलेसम्म यहाँका सञ्चारमाध्यमले कमै प्राथमिकता दिने गरेको भए पनि अहिले यस्तो राम्रो कभरेज गरेकोमा खुशी लागेको बताए । ‘वास्तवमा खगेन्द्रले राम्रो कभरेज पाएको मात्र नभएर नेपालीले पाएको अहिलेसम्मकै राम्रो इज्जत हो’  उनले भने ।

यहाँको बिभिन्न साँस्कृतिक कार्यक्रममा सहभागी हुन आएका खगेन्द्रलाई हेर्नेको भीड नै लागेको थियो । पोखरा समाजले ब्यक्तिगत रुपमा साँस्कृतिक कार्यक्रमको लागि ल्याएको खगेन्द्रसँग बसेर फोटो खिच्न यहाँका नागरिकहरुको भीड नै लागेको थियो । उनीहरुले खगेन्द्रको दिल खोलेर सम्मान मात्र गरेनन्, उनलाई बिभिन्न स्थानमा घुमाउन समेत भ्याए । ‘वास्तवमा हामीले जे सोचेर खगेन्द्रलाई ल्याएका थियौं हामी सफल भएका छौं’ खगेन्द्रलाई अष्ट्र्लिया ल्याउन दिलो ज्यान लगाएर लागि परेका दिपेश पुनले भने ।

यहाँका पत्रपत्रिका र टेलिभिजनमा कभरेज मात्र हैन इज्जत पनि दिइएको छ । तर पनि उनको सुरक्षाका कारण अष्ट्रेलियाको सिडनीमा मात्र कार्यक्रम गरिएको छ । ‘उनको सुरक्षाका कारण अन्य राज्यमा कार्यक्रम गर्न सकिएन’ पुनले भने, ‘तर पनि हामीले सोचेभन्दा राम्रो कार्यक्रम गर्न सफल भएका छौं ।’

shbahar : ekantipur

अतिथिको आसन बाट बोल्दै एन आर एन ए आइ सि सि उपाध्यक्ष सागर नेपालले मनकामना नेपाली साँस्कृतिक परिवारले नेपाली कला र सँस्कृतिको संरक्षण र सम्बर्धनमा अत्यन्तै अतुलनीय योगदान पुर् याएको र यसको लागि हरपल सहयोग गरिरहने प्रतिवद्धता जाहेर गर्दै कलाकेन्द्रको विसौं बार्षिाक उत्सब सम्म पनि यसै गरि मनाउन पइयोस भन्ने अपेक्षा गर्नु भयो ।
त्यसै गरी विषेश अतिथि एन आर एन ए एन सि सी कतारका अध्यक्ष नरेन्द्र भाटले शुभकामना मन्तव्य राख्दै यस कला केन्द्रको विकासमा एन आर एन ए कतारले निरन्तर सहयोग गर्ने कुरा व्यक्त गर्नुभयो ।
कार्यक्रममा मनकामना नेपाली साँस्कृतिक परिवारका सल्लाहकार संयोजक श्रीकृष्ण भट्टराइ मनकामना नेपाली साँस्कृतिक परिवारका निर्देशक गणेश बाँनिया संस्थाका सल्लाहकार बुधबल गुरुङ सल्लाहकार राजु डुम्रे नेपाली जन प्रगतिशिल माच कतारका उपाध्यक्ष शुसिल खड्का अन्र्तराष्ट्रिय एकता समाजका महासचिव राजेन्द्र श्रेष्ठ क्षेत्री सेवा समाजका अध्यक्ष टि वि कार्की नुवाकोट सेवा समाजका कोषाध्यक्ष प्रकाश बोहराले पनि शुभकामना दिनुभएको थियो ।

उक्त अबसरमा आयोजित उत्कृष्ट विद्यार्थी छनौट कार्यक्रममा एक बर्ष भरी यसै कलाकेन्द्रमा प्रशिक्षणरत विद्यार्थीहरुको विचमा प्रतिस्पर्धा गराएर वार्षिक उत्कृष्ट विद्यार्थी छनौट पनि गरिएको थियो । उक्त प्रतिस्पर्धामा गायन तर्फ राम प्रसाद राई आशिष रिजाल विकास ठटाल दिप के। राजबंशी निनल पायल मान बा। राई र सिता सेवहाङ गरी ७ जना र नृत्य तर्फ हिरा राई लंकमान सिङ्ग राजेन्द्र बस्नेत अखिलेस िसंह राजु थापा र दिपक राजबंशी सहित ६ जना गरी जम्मा १३ जना विधार्थीले भाग लिएका थिए । जस मध्ये गयन तर्फ बाट निनल पायल गुरुङ र नृत्य तर्फबाट अखिलेस िसंङ्ग उत्कृष्ट विधार्थी छनौट गरीएको थियो । कार्यक्रममा कला केन्द्रका कलाकारहरुबाट विविध साँस्कृतिक कार्यक्रमहरु प्रस्तुत गरिएको थियो । सोही अवसरमा संस्थालाई सहयोग गर्ने महानुभाबहरुलाई प्रमुख अतिथि मार्फत सम्मान पत्र प्रदान गरिएको थियो ।

कार्यक्रम संस्थाका सचिब लक्ष्मण खनालले संचालन गर्नु भएको थियो भने उपस्थित अतिथीहरुलाई संस्थाका उपाध्यक्ष तथा गायन प्रशिक्षक गंगा गौतमले स्वागत गर्नु भएकॊ थियो ।