अलखोर-बिगत २००२ मा स्थापित संस्था सन्ध्याग्रुपको तेस्रो महाधिवेशन फेब्रुअरी २५ का दिन अलखोर स्थित अलमिस्नाद कम्पनिको प्राङगणमा संम्पन्न भएको छ ।
भर्खरै संसोधित बिधान तथा अबिधेशनले चुनाब प्रकि्रयालाई साच्चिकै लोकतान्त्रिक तथा बैधानिकता दिएको थियो । खुल्ला सत्रको चुनावलाई हेर्दा चुनावको माहोल साच्चिकै नेपालमा हुने राजनैतिक निर्वाचन भन्दा कुनै फरक नभएको प्रत्यक्षदर्शिहरुले कतारमा पहिलो पटक महसुश गरि दंग परिरहेका थिए । उक्त निर्वाचनलाई संम्पन्न बनाउन निर्वाचन आयोगमा प्रमुख आयुक्त सेलिङ केसि सदस्य बासुदेव श्रेष्ठ र सुरज तामाङ हुनुहुन्थ्यो भने निर्वाचन सहयोगि प्रतिनिधिहरु सुर्य कार्की छविरमण तिवारी र राजु मगर थिए ।
समाज बिकाशमा प्रवाशिको योगदान भन्ने मुल नारा लाई लिएर अगाडि बढेको सन्ध्याग्रुपले बिगतमा २ वटा अधिवेशन सम्पन्न गरे पनि यस पटकको चुनाव साच्चिकै लोकतान्त्रिक पद्धतिमा भएको मतदाताहरुले बताए संस्था साचानकै क्रममा लामो समय सम्म संस्थापक सदस्य बिरेन्द्र कु याक्थुम्वाले बिगत ५ बर्षको अवधिमा २ कार्यकाल उपाध्यक्ष सम्हालेका थियो भने अध्यक्षमा एक कार्यकाल सकेपछि थप १ बर्ष अवधिमा उनले संस्थामा तिनवटै बिधाहरुमा संस्थागत बिकाश र बिभिन्न कार्यक्रमहरु गराउदै नया आयामको रुपमा ब्ययमशाला र पुस्तकालयको स्थापना पनि उनकै कार्यकालमा भएको हो । उनले संस्थामा बाहिर बसेर सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता समेत जनाएका छन । अब भने संस्थामा बिगतको अनुभबलाई लिएर समय सापेक्ष अगाडि बढाउने सुनिस्चित भएको छ ।
२००५ देखि सचिवमा मनोनित रहेका चन्द्र कु थापा हालको निर्वाचनमा निरबिरोध महासचिवमा बिजयी भए भने सहसचिव सम्हाल्दै आएका हरिचन्द्र श्रेष्ठ प्रथम उपाध्यक्षमा कोषाध्यक्ष सम्हाल्दै आएका चिन्तामणि बि क द्धितिय उपाध्यक्षमा कोषाध्यक्षमा सन्तोष कुवर निरबिरोध निर्वाचित भए । यस्तै बिगत २००८ देखि उपाध्यक्ष पद सम्हाल्दै आएका थर्चा लामा प्रत्यक्ष मतदानबाट अध्यक्षमा उम्मेरद्धार खडा भएका थिए भने अर्का उम्मेरद्धार जो संस्थालाई सदैव सहयोग गर्दै आएका बिजय कु यादव बिचको प्रतिस्पर्धामा थर्चा लामा बहुमतले बिजयी भए उनले ७३ मत प्राप्त गरेका थिए भने निकटतम प्रतिद्धन्दी बिजय कु यादवले ३३ मत ल्याएका थिए ।
त्यस्तै सचिवमा बिष्णु मरासिनी र नया अनुहार बिचमा अत्याधिक भारी मतले राजेन्द्र खनाल बिजयी भए । उनले ७० मत प्राप्त गरे भने उनका प्रतिद्धन्दी मरासिनीले २६ मत ल्याई पराजित भए । जम्मा खसेको मत २२५ मध्ये २३ मत बद्धर भएको थियो । चुनावको निर्धारित समय सकिएपछि थप १५ मिनेट पछि पनि सबै मतदाताहरुले मत दिन नपाएकोमा दुःख ब्यक्त गरेका थिए । दोहाबाट केहि महिलाहरु उपस्थिती रहे पनि ३५ भन्दा बढि सदस्यले मतदान गर्न नपाएकोमा असन्तुष्टी जनाएका थिए ।
अन्त्यमा नवबर्िाचित पदाधिकारिहरुलाई संस्थापक अध्यक्ष र निबर्तमान अध्यक्षले अभिर जात्रा गरेका थिए भने बाकि बिधान अनुसार ५ सदस्यि नवनिर्वाचित समितीले मनोनित गर्ने नव अध्यक्ष थर्चा लामाले बताए । प्रमुख अतिथी बासुदेव श्रेष्ठले शुभ कामना तथा संस्थामा कुनै राजनितीक दगन्र्ध नआओस भन्ने कामना पनि ब्यक्त गरे । त्यस्तै अतिथीहरु कृष्ण राना भिमशेन कार्की लगायत अन्य बक्ताहरुले सबैको भनाईमा कतारमा रहेका जति पनि राजनितीक तथा बैचारिक संस्थाहरु छन यिनीहरु भन्दा पनि माथि उठेर लोकतान्त्रिक तथा बैधानिक ढंगले यसरि मत पेटिका र भोट खसाल्ने प्रकि्रया लाई नेपालको आम निर्वाचन संग तुलना गरेका थिए । तथापी निर्वाचन आयुक्त सेलिङ केसीले भने सबैले भोट दिन नपाएकोमा महिलाहरुलाई परदेशको बाध्यता रहेकोमा निर्वाचन आयोग यस प्रति आभारी रहेको बताए भने कतारको हकमा ऐतिहासिक भएको खुलस्त पारे ।
“अनागरिक भै पराई भूमिमा
फेसबुक संजालमा मात्र भेट भएका र नाम सुनेका साहित्यिकारहरु बद्रीप्रसाद पराजुली,हेमन्त परदेशी,दिपक भेटवाल ,तिर्थ संगम राई ,सेलिङ के.सी,भानु सुनुवार,इश्वर दाहाल कविजी,अनन्त लम्साल जस्ता वरिष्ठ साहित्यिकारहरुलाई प्रत्यक्ष भेटन र उनीहरुबाट केही सिक्ने अवसर प्राप्त गर्न सफल भएकोमा नव श्रष्ठाहरु हर्षित देखिन्थे ।
कार्यक्रममा अर्को रोचक पक्ष भनेको गजल लेखन प्रतियोगीता । १० मिनेटको समयमा उत्कृष्ट गजल लेख्न प्रतियोगीतामा झापाका चर्चित ढुङगेल प्रथम भने हेटौडाका अविरल यात्रीले दृतिय स्थान प्राप्त गर्न सफल भए । उक्त प्रतियोगीतामा प्रथम दृतिय हुनेहरुलाई बरिष्ठ साहित्यिकार हेमन्त परदेशीले पुरस्कार प्रायोजन गरेका थिए ।
-चर्चित ढुंगेल
उसले नम्र भएर सम्हालिँदै एकै सासमा थपी- “हाम्रो खान्दानमा चोखो प्रेम गर्ने परम्परा छ । मेरी ठूली दिदीले तेस्रो घरबार नबिग्रेको भए सातौँसम्म पुग्नुपर्ने नै थिएन । पछिल्ला भिनाजुले ६ जना भण्ट्या¨भुण्टु¨सहित दिदीलाई नयाँ दुलहीका रुपमा िभœयाएकै हुन् । तिमी नै सोच न मेरी दिदीले कत्रो कृति राखी । मान्छेलाई नाम राख्न कति गाह्रो छ अचेल !
ऊ आत्मसम्मानका साथ अगाडि भन्दैगइ- “मेरी साँइली दिदीको पनि जिन्दगी कम्ती जोशिलो छैन । ऊ भनेपछि त गाऊँका मात्र हैन सहरका जोईटंग्रेको पनि होषहवास उड्थ्यो । उसका पछि लाग्नेको ताँती देखेर सजै जिल पर्थे । तर उसले कहिल्यै नराम्रो काम गरिन । बरु सवैका रहर पुर् याइदिइ । अहिले एउटा नेपाली निलो फिलिममा पनि मुख्य भूमिकामा अभिनय गरेकी छे । अचेल त उसको चर्चाले चुली चुमेको छ । सवै दिदीहरुले नाम राखेका छन् । सवैको हाइहाइ छ जताजतै । हाम्रो खानदानको नाम नलिने कोही छैन भन्दा पनि खेर जाँदैन बुझेयौ ! आजबाट म पनि त्यसैलाई निरन्तरता दिन चाहन्छु । तिमी मेरो स्वच्छ पवित्र पहिलो र चोखो मायालाई स्वीकार गर ।” यति भनेर केही छिन अघि उसलाई नेत्रेले सुम्पेको गिफ्ट प्याकु विरुपेलाई दिएर उसले कुरा सकी ।
प्रतिउत्तरमा विरुपेले भन्यो- “मैले पनि तिमीलाई डान्स बारमा देखेदेखि हुरुक्क भएको मनलाई सम्हाल्न सकेको छैन । तिम्रो रुपरंग देखेर म त्यतीवेलै दंग परेको हुँ । झन् क्याविन रेष्टुरेण्टमा तिमीलाई देखेपछि त मैले मास्तिरकी सुन्तली, तल्तिरकी मनमाया, वर्तिरकी पातली र पर्तिरकी जूनठुलीलाई त हेर्नै छोडेको छु । त्यती मात्र कहाँ हो र ! भट्टीवालनीहरु उँभोकी साइँली ,उँधोकी काइँली, तलकी कान्छी र माथिकी ठूलीकान्छीलाई त भर्खरै विसर्िसकेँ । त्यसमाथि पनि पल्लो गाऊँकी पार्वती ,वल्लो गाऊँकी ऐँशेलु, डाँडागाऊँकी जुनेली र गैरागाऊँकी गायत्रीलाई त म चिन्दा पनि चिन्दिन । सुन्छ्यौ दोबाटोकी दिलमाया ,तिनबाटोकी टिकुली ,चौबाटोकी चाँदनी र मुलबाटोकी मारुनी त झन् को हुन् को हुन् धरोधर्म म तिनलाई देखे पनि चिन्दिन । बोले पनि बोल्दिन ।”
ऊ भन्दै गयो- “साँल्दाजुको कुरा त भो नसोध । हरिलम्फुका घरमा हली बस्न गएको बर्ष दिन भएको छैन हरिका पाँचै जना छोरीहरु जो केटा माग्न आए पनि ¤याइँ नपार्ने भनेर भन्दैछन् भनेर माइतमा छोडेकी मेरी साइँली भाउजुले फोनमा भन्दै थिइन् । हरिका मरन्च्यासे छोरीहरु के खाएर हो अहिले त माटाको गाग्री जस्तै मोटाएका छन् भन्ने कुरो सुनेको छु । हरि पनि हारदिक्क भएर भिरबाट हाम्फाल्यो अरे भन्ने समाचार त अलिअघि बकम्फुसे रेडियोले फुकेको थियो । नपत्याए मेरा बुवालाई सोध मलाई त रेडियोले सुनाउनु अघि नै मेरी तेस्री आमाले भनेकी थिइन् । अब तिमी आफैँ बिचारविमर्श गर हाम्रो खान्दान कति चर्चित र लोकपि्रय रहेछ ।”
तिमीसँग म जीवनको शुरुवात गर्न चाहन्छु यसअघि कालीमायासँग जस्तै । मेरो निश्चल मायाको कदर गरेकीले तिमीलाई म आजैबाट मेरी पत्नि स्वीकार गर्दछु । साथै तिमीले जसरी मेरी पतिब्रता हुन्छु भनेर भनेकी छौ त्यसरी नै म पनि तिम्रो मात्र पतिब्रता हुनेछु अरु कोही पछि नलागेसम्म ।” यत्ति भनेर बिरुपेले पनि आफुलाई दुई घण्टाअघि मालतीले दिएको “रेड रोजु कुसुन्तीलाई थमायो र फूलमायाले दिएको गिफ्ट ह्याम्परु हातमा राखी दियो । त्यसलगत्तै दुवै जना “हग” गर्न थाले ।
-जयराज भट्टराई/कतार-
बोतलमा टाँसेको लेबलमा कोरिएको अक्षर चाइनिज हुनुपर्छ। जहाँसुकैको जेसुकै होस् हामीहरु न्ेपालीकरण गर्न सिपालु छौँ। कहाँ कुन कुनामा बनेको सस्तो स्पिरिटलाई दाजुभाइहरुले ‘खजुरबोटे’ न्वारन गरिदिएछन्। तर बोतल सुन्दर थियो- कार्ल्सबर्ग वियरको जस्तो बान्की परेको। मैले पनि गिलास तेर्स्याएँ र पाङ्ग्राको उरुङ् अघिल्तिर पलेँटी कसेँ।
डिल्ले भने महाको सिल्ली छ। थोरै पिएर धेरै लागेको ढर्रा पार्छ। आफूभन्दा अर्कालाई मत्ताउन सौखे छ। गिलास थोरै खाली भयो कि पत्तै नपाई थपिदिइहाल्छ।
डिल्लेलाई अरु मातेको हेर्ने के सोख चलेको हो। छत्रेतिर फर्केर मैँले भनेँ–’पछार्नु त यो डिल्लेलाई पर्ने हो। यस्ले थोपै खाएको छैन। आफू पिउन बसेको हो यो? तँलाई थप्न बसेको।’
छत्रेले बरबाद हुनेभयो। लर्बरिदै भनि त हाल्यो- ‘सर! नेपाली वर्कर गुड। बट स्यालरी नो गुड’
देवेन्द्र भट्टराई
-प्रज्वल ओली, दोहा (कतार)
विश्वकपपछिको दोस्रो ठूलो प्रतियोगिता एसियन कप फुटबलका खेल प्रत्यक्ष हेर्न पाउनु नेपालीका लागि मात्र सपनालाई वास्तविकतामा पाउनु होइन, अन्य विकसित देशका फुटबल समर्थकले पनि महादेसीय फुटबलको सबैभन्दा प्रतिष्ठित प्रतियोगिताका खेल हेर्ने स्वाभाविक सपना देखेका हुन्छन्।
फाइनलका लागि खालिफा रंगशालाका १ हजारभन्दा बढी सिट विभिन्नखाले रोजगारीका लागि कतार पुगेका नेपालीले बुक गरेका थिए। प्यारापिटमा नेपाली सानो/सानो समूहमा रहेर बसेका थिए। कमै मात्र नेपालीले एक्लै फाइनल हेरे। ६ जनाको एउटा समूहलाई लक्ष्मण खतिवडाले नेतृत्व गरेका थिए। त्यही समूहका दुई नेपाली महिलाले जापानको राष्ट्रिय झन्डा निधारमा बाँधेका थिए। ती सबै जापानको समर्थनमा चिच्चाइरहे। जापानले उपाधि जितेर अन्ततः उनीहरूको समर्थनलाई पनि न्याय गर्यो। ‘जापान जितेकोमा म एकदमै खुसी छु,’ ३१ वर्षे लक्ष्मणले भने। एसियन कपका २६ खेल हेरेको दाबी गर्दै उनले यो मौका पाउनुमा आफूलाई भाग्यमानी ठाने। उनले थपे, ‘मैले सुरुआतबाटै जापानको समर्थन गरेको हुँ।’
तर गोर्खाका २९ वर्षे गणेश बानियाँका लागि भने फाइनल सुखद रहेन। टिकट हुँदाहुँदै उनले फाइनल हेर्ने मौका पाएनन्। ‘सुरक्षाकर्मीले मलाई रंगशाला छिर्नै दिएनन्,’ ब्ल्याकमा ७५ रियाल तिरेर टिकट किने पनि उनी फाइनल हेर्नबाट वञ्चित भए। ऐतिहासिक फाइनल हेर्न नपाउँदा उनले खल्लो मानेका छन्। जापानले चौथोपटक एसियन कप उचालेको हेर्न नपाउँदा उनी दुःखी थिए।
